Porady > Zdrowie i uroda >Choroby 

Przewlekłe zapalenie tarczycy. Co to jest? Objawy, zapobieganie, leczenie.

Napisane przez milosz 1178 dni temu Choroby| tarczyca zapalenie tarczycy
     Przewlekłe zapalenie tarczycy najczęściej występuje jako przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy, zwane również chorobą Hashimoto. Jest to choroba, która objawia się występowaniem stanu zapalnego w obrębie gruczołu tarczycowego. Choroba Hashimoto to najczęstszy rodzaj zapalenia tarczycy oraz najczęstsza przyczyna pierwotnej niedoczynności tego gruczołu. Pojawia się zdecydowanie częściej u kobiet, bo ok. 20 razy częściej niż u mężczyzn. Osobny najbardziej narażone na zachorowanie to te, u których zapalenie występowało już wcześniej w rodzinie. Przewlekłe zapalenie tarczycy często występuje wespół z innymi jednostkami chorobowymi. Kiedy diagnozowane jest razem z chorobą Addisona, to mówimy tu o zespole Schmidta. Kiedy choroba Hashimoto współistnieje z chorobą Addisona oraz cukrzycą typu I, to wówczas mówimy o zespole Carpentera. Przewlekłe zapalenie gruczołu tarczycowego należy do grupy chorób autoimmunologicznych, gdzie na skutek rozregulowania się systemów odpornościowych organizm atakuje własne, zdrowe komórki.

Objawy

     W początkowej fazie choroby można zaobserwować objawy nadczynności tarczycy. Stan ten jednak szybko przemija i potem pojawia się właściwa niedoczynność tarczycy. Początek choroby jest jednak bardzo trudny do uchwycenia, więc bardzo często schorzenie to jest rozpoznawane dopiero w zaawansowanej fazie. Głównym i w zasadzie nadrzędnym objawem choroby Hashimoto jest powiększenie gruczołu tarczycowego, które jest wyczuwalne w badaniu palpacyjnym. Powiększenie to nie jest równomierne. Chory nie odczuwa także żadnych dolegliwości bólowych, tarczyca ma wówczas guzowatą, gumowatą powierzchnię. Rzadko kiedy chory zauważy u siebie niepokojące objawy, więc rozpoznanie choroby następuje w badaniach laboratoryjnych. W nich widoczne jest podwyższone miano przeciwciał anty-TPO-Ab, które skierowane są przeciwko peroksydazie tarczycowej, czyli enzymowi śródbłonkowemu, który bierze udział w produkcji hormonów tarczycy. Oprócz tego podwyższeniu ulega miano niespecyficznych przeciwciał antytyreoglobulinowych. Bardzo pomocne jest również badanie w postaci biopsji cienkoigłowej, któremu poddana jest tkanka tarczycy. Często obserwowany jest również podwyższony poziom cholesterolu oraz wolnych hormonów tarczycowych. W badaniu USG tarczyca jest niewielka i hipoechogeniczna, czyli ciemna w obrazie.

Leczenie

     Leczenie opiera się głównie o hormonoterapię w przypadku hipertyreozy (niedoczynności tarczycy). Realizowane jest to poprzez podawanie choremu L-tyroksyny. Kiedy objawy nie ustępuje i stają się bardziej nasilone, to do kuracji włącza się również trójjodotyroninę. Podawanie hormonów rozpoczyna się od jak najmniejszych dawek, aby określić tak zwany stopień tolerancji klinicznej dawki. W miarę upływu czasu dawka ta jest stopniowo zwiększana. Zazwyczaj zawiera się ono w przedziale od 75 do 150μg na dobę.

Zapobieganie

     Dzisiejsza medycyna nie poznała jeszcze skutecznych sposobów zapobiegania zapadaniu na tę chorobę. Szacuje się, że zachorować może ok. 2% populacji.