Pieris, pierisy – Ericacae. Jak dbać? Uprawa, pielęgnacja, podlewanie.

     Pieris należy do rodziny wrzosowatych i obejmuje siedem gatunków. Pieris jest zimozielonym krzewem, który charakteryzuje się powolnym wzrostem i niską wysokością. Zazwyczaj osiąga wysokość wynoszącą od około pół do półtora metra. Pieris posiada liście wąskie i długie w kształcie owalnym. Są one skupione na szczytach pędów, w tak zwanych okółkac. Blaszki liści charakteryzują się delikatnie karbowanymi brzegami. Wierzchnia część liści jest błyszcząca i ciemnozielona. U młodych okazów liście mają odcień czerwony. Kwiaty, które pokrywają roślinę to kwiatostany złożone z bardzo drobnych, białych kwiatów. Drobne kwiatki tworzą swobodnie opadające wiechy. Starsze krzewy kwitną bardziej obficie. Okres kwitnienia przypada na koniec kwietnia. W Polsce najczęściej uprawiane są pieris japoński i kwiecisty, a także pieris Formosa, który jest bardzo wrażliwy na mrozy.

     Pieris powinien mieć zapewnione kwaśne, próchnicze podłoże. Pierisy można hodować w doniczkach lub w ogrodzie. Pieris Forest Flame posiada liście, które na wiosnę zmieniają barwę od czerwieni po zieleń. Kwiaty rozwijają się na koniec kwietnia. Pieris Cupido posiada zwarty pokrój i charakteryzuje się niewielkim wzrostem. Wiosną młode liście mają cynobrowy kolo. Kwiaty są skupione w niewielkich wiechach i pojawiają się na przełomie kwietnia i maja. Wykształcają się jednak pod koniec lata poprzedniego roku, dlatego trzeba uważać, żeby podczas zimy pąki kwiatowe nie przemarzły. Przez całą jesień i zimę pędy są ozdobione pąkami kwiatowymi pokrytymi łuskami o rudej barwie. Pieris Rondo jest krzewem o bardzo zwartym pokroju. Okres kwitnienia w tym przypadku przypada na koniec kwietnia. Młode liście pojawiają się dopiero w maju, gdy kwiaty zaczynają przekwitać. Liście mają kolor brązowy i są błyszczące. Najwcześniej zakwita pieris Debutante. Gdy zima jest łagodna kwiatostany w kształcie wiechów pojawiają się już na koniec marca. Krzew rośnie silnie. Może osiągnąć wysokość do jednego metra.

     Jeśli chodzi o wymagania glebowe pierisów, to trzeba jeszcze nadmienić o tym, że powinny być umiarkowanie wilgotne. Dobrym pomysłem jest rozkładanie wokół nich każdego roku warstwy kompostu o grubości od pięciu do dziesięciu centymetrów. Gdy gleba jesienią zostanie wyściółkowana, to system korzeniowy pierisów, który jest bardzo wrażliwy na mróz, zostanie w odpowiedni sposób zabezpieczony. W późniejszym czasie warstwa kompostu będzie chronić podłoże przed parowaniem, a korzenie przed przesuszeniem. W większości pierisy dobrze rozwijają się w pełnym słońcu. Stanowisko przeznaczone dla pierisa musi być bardzo dobrze osłonięte przed wiatrem. Pieris powinien być chroniony przed przymrozkami późnowiosennymi, które niszczą młode przyrosty. Czasem po zregenerowaniu rośliny mogą wypuścić nowe pędy z tak zwanych pąków śpiących. Przemarznięcie zawsze ma niekorzystny wpływ na rośliny i powoduje ich osłabienie. Warto zatem okrywać krzewy siatką cieniującą, albo agrowłókniną. W ten sposób odpowiednio zabezpieczymy młode przyrosty pierisów przed spadkiem temperatury.