Pływanie synchroniczne. Co to jest? Opis, zasady, punktowanie. Jak uprawiać?

     Pływanie jest dyscypliną sportową obejmującą pływanie wyczynowe na czas, stylami dowolnym, grzbietowym, klasycznym, motylkowym, albo zmiennym. Na igrzyskach olimpijskich konkurencje związane z tą dyscypliną sportu odbywają się na basenie, którego długość wynosi 50 metrów. Każdy z zawodników płynie po torach, które mają szerokość wynoszącą 2,5 metra. Duże sukcesy w tej dyscyplinie odnieśli M. Petrusewicz i A. Czopkówna. Pływanie synchroniczne jest natomiast syntezą pływania, gimnastyki i tańca. Bardzo często nazywa się pływanie synchroniczne mianem wodnego baletu. Sport ten jest jednym z nielicznych uprawianych głównie przez kobiety. Zyskał popularność w latach dwudziestych XX stulecia, dzięki kanadyjskiej żeńskiej drużynie piłki wodnej.

     Sport ten został zaprezentowany po raz pierwszy na Igrzyskach Olimpijskich w 1952 r. Od 1984 roku pływanie synchroniczne jest elementem programu igrzysk olimpijskich. Choć pływanie synchroniczne jest uznawane za typowo kobiecą dyscyplinę sportu, to początki rozwoju tej dyscypliny są związane z męskimi zawodami w pływaniu synchronicznym, które miały miejsce u schyłki XIX wieku w Berlinie, a także w Londynie. Wówczas jedynie mężczyźni byli uprawnieni do uprawiania pływania synchronicznego. W toku przemian mentalnych i społecznych dyscyplina sportowa jaką jest pływanie synchroniczne została niemal całkowicie zdominowana przez kobiety. Pływanie synchroniczne wymaga od osób uprawiających je przede wszystkim bardzo dobrego rozciągnięcia mięśni, wytrzymałości, siły, a jednocześnie wdzięku i gracji.

Opis, zasady, punktowanie. Jak uprawiać?

     Zawody w pływaniu synchronicznym są rozgrywane w konkurencjach takich, jak solo, duet, team i kombinacja. Team oznacza zawody rozgrywane między ośmioosobowymi zespołami, natomiast kombinacja między dziesięcioma zawodnikami. Zadaniem zawodników jest przedstawienie układu ćwiczeń wykonywanych w wodzie zsynchronizowanego z muzyką. Zawody te składają się z dwóch etapów. Pierwszy etap polega na wykonani przez seniorki układu technicznego – zwanego shortem. Short jest odejściem od starego porządku nakazującego każdemu zawodnikowi zaprezentowanie figur – dwie były obowiązkowe i dwie z wylosowanego zestawu. Juniorki wykonują figury obowiązkowe, ale zamiast programu technicznego. Podczas wykonywania figur zawodników obowiązywał odpowiedni strój koloru czarnego. Obowiązkowo należało mieć biały czepek, zaciski na nos i okularki. Drugi etap charakteryzował się tym, że polegał na prezentacji układów dowolnych. Okularki i czepki nie są już używane, a stroje i fryzury mają za zadanie podkreślić choreografię układu.

     Nie ulega wątpliwościom, że zawody pływania synchronicznego są zapierającym dech widowiskiem. O końcowej klasyfikacji zawodników decyduje suma punktów z eliminacji i finałów. Każdy z programów jest oceniany przez dwa zespoły sędziowskie. Każdy zespół składa się z sześciu sędziów. Skala ocen przyznawanych zawodnikom przez sędziów obejmuje zakres od 1 do 10, z dokładnością do 0, 1 punktu. Na końcowy wynik zawodnika składają się takie elementy, jak połowa wyników części technicznej i połowa wyników części dowolnej.