Przewlekłe zapalenie tarczycy. Co to jest? Objawy, zapobieganie, leczenie.

     Przewlekłe zapalenie tarczycy najczęściej występuje jako przewlekłe limfocytarne zapalenie tarczycy, zwane również chorobą Hashimoto. Jest to choroba, która objawia się występowaniem stanu zapalnego w obrębie gruczołu tarczycowego. Choroba Hashimoto to najczęstszy rodzaj zapalenia tarczycy oraz najczęstsza przyczyna pierwotnej niedoczynności tego gruczołu. Pojawia się zdecydowanie częściej u kobiet, bo ok. 20 razy częściej niż u mężczyzn. Osobny najbardziej narażone na zachorowanie to te, u których zapalenie występowało już wcześniej w rodzinie. Przewlekłe zapalenie tarczycy często występuje wespół z innymi jednostkami chorobowymi. Kiedy diagnozowane jest razem z chorobą Addisona, to mówimy tu o zespole Schmidta. Kiedy choroba Hashimoto współistnieje z chorobą Addisona oraz cukrzycą typu I, to wówczas mówimy o zespole Carpentera. Przewlekłe zapalenie gruczołu tarczycowego należy do grupy chorób autoimmunologicznych, gdzie na skutek rozregulowania się systemów odpornościowych organizm atakuje własne, zdrowe komórki.

Objawy

     W początkowej fazie choroby można zaobserwować objawy nadczynności tarczycy. Stan ten jednak szybko przemija i potem pojawia się właściwa niedoczynność tarczycy. Początek choroby jest jednak bardzo trudny do uchwycenia, więc bardzo często schorzenie to jest rozpoznawane dopiero w zaawansowanej fazie. Głównym i w zasadzie nadrzędnym objawem choroby Hashimoto jest powiększenie gruczołu tarczycowego, które jest wyczuwalne w badaniu palpacyjnym. Powiększenie to nie jest równomierne. Chory nie odczuwa także żadnych dolegliwości bólowych, tarczyca ma wówczas guzowatą, gumowatą powierzchnię. Rzadko kiedy chory zauważy u siebie niepokojące objawy, więc rozpoznanie choroby następuje w badaniach laboratoryjnych. W nich widoczne jest podwyższone miano przeciwciał anty-TPO-Ab, które skierowane są przeciwko peroksydazie tarczycowej, czyli enzymowi śródbłonkowemu, który bierze udział w produkcji hormonów tarczycy. Oprócz tego podwyższeniu ulega miano niespecyficznych przeciwciał antytyreoglobulinowych. Bardzo pomocne jest również badanie w postaci biopsji cienkoigłowej, któremu poddana jest tkanka tarczycy. Często obserwowany jest również podwyższony poziom cholesterolu oraz wolnych hormonów tarczycowych. W badaniu USG tarczyca jest niewielka i hipoechogeniczna, czyli ciemna w obrazie.

Leczenie

     Leczenie opiera się głównie o hormonoterapię w przypadku hipertyreozy (niedoczynności tarczycy). Realizowane jest to poprzez podawanie choremu L-tyroksyny. Kiedy objawy nie ustępuje i stają się bardziej nasilone, to do kuracji włącza się również trójjodotyroninę. Podawanie hormonów rozpoczyna się od jak najmniejszych dawek, aby określić tak zwany stopień tolerancji klinicznej dawki. W miarę upływu czasu dawka ta jest stopniowo zwiększana. Zazwyczaj zawiera się ono w przedziale od 75 do 150μg na dobę.

Zapobieganie

     Dzisiejsza medycyna nie poznała jeszcze skutecznych sposobów zapobiegania zapadaniu na tę chorobę. Szacuje się, że zachorować może ok. 2% populacji.