Alaskan malamute. Opis, charakterystyka, hodowla, karmienie.

     Alaskan malamute należy do psów zaprzęgowych. Jest największym, a także najsilniejszym z tej kategorii psów. Jego mocna budowa ciała mówi sama za siebie. Posiada szeroką i głęboką klatkę. Cały tułów jest dobrze umięśniony. Ze swoją wyprostowaną, dumną postawą prezentuje się wspaniale. Głowę trzyma uniesioną. Oczy o ciemnej barwie mają migdałowy kształt i są lekko skośne. Spojrzenie jest pełne mądrości. Na szerokiej głowie osadzone są stosunkowo nieduże uszy o szerokim rozstawie. Mają trójkątny kształt i są stojące. Malamut został wyposażony w gęstą, dwuwarstwową sierść. Podszerstek jest wełnisty i miękki. Natomiast włos okrywowy jest dłuższy i równocześnie bardziej sztywny. Futro zabezpiecza w zimie przed mrozem, a w lecie przed przegrzaniem. Malamuty występują w ściśle określonej kolorystyce. Mogą być jednolicie białe, srebrne lub ciemnoszare. Inne egzemplarze są za to czarno-białe lub rudo-białe. Puszysty ogon jest wywinięty do góry i wygląda niemal jak pióropusz. Chociaż malamuty są psami o mocnej budowie to jednak nie można im odmówić wspaniałej zwinności. Podziw wzbudza za to niesamowita wytrzymałość psa.

Charakterystyka

     Mocno zbudowane malamuty mają bardzo przyjacielskie nastawienie do ludzi. Są psami o łagodnym charakterze. Agresja w ich przypadku jest zjawiskiem naprawdę rzadko spotykanym. Malamuty wykazują ogromną cierpliwość i są uległe. Dobrze znoszą towarzystwo dzieci i nieustanne głaskanie. Wykorzystuje się nawet w rehabilitacji i leczeniu osób niepełnosprawnych. Tzw. dogoterapia, czyli terapia poprzez kontakt z psami stała się dość popularna w ostatnich latach i często wykorzystuje się w niej właśnie malamuty. Na pewno nie jest to pies, który sprawdzi się jako stróż naszego domu lub innej posesji. Łagody charakter nie pozwala mu na odstraszanie nieznajomych. Posiada jednak niezwykłą umiejętność wczuwania się w sytuację, czy też odbierania emocji właściciela. Gdy witamy kogoś po przyjacielsku, pies też tak zareaguje. Jednak, gdy do danej osoby mamy dystans, malamut również go zachowa. Na agresywne zachowania kogoś wobec swojego właściciela malamut może różnie zareagować. Psy te są silnie związane ze swoimi właścicielami i gdy czują negatywne zamiary obcych wobec swojego pana stają się niespokojne. Jednak raczej się nie zdarza, aby rzuciły się na taką osobę z zębami. Są zbyt poukładane. Wobec innych zwierząt malamuty przyjmują rolę przywódczą. Możemy być pewni, że nie podporządkują się innym zwierzęcym domownikom. Pomimo tego nie wykazuje agresji, jeśli inny pies nie wchodzi mu w drogę. Malamuty mają zamiłowanie do polowań, chociaż zdobyczy raczej nie przyniosą, ale na pewno pobiegną za zającem lub inną leśną zwierzyną. Niestety uwielbiają łapać kury, dlatego nie poleca się ich właścicielom kurników. Chociaż malamut właściwie wychowywany od szczeniaka nie będzie sprawiał takich problemów. W przypadku malamutów duże znaczenie ma, w jaki sposób jest wychowywany przez ludzi. Malamuty zazwyczaj nie robią tego, na co nie dostają pozwolenia. To człowiek wyznacza granice.

Hodowla

     Gęsta sierść malamuta wymaga czesania, ale wystarczy, gdy czynność wykonamy raz na dwa tygodnie. Tylko w okresach linienia, które występują dwa razy w roku konieczne jest codzienne czesanie. Konieczne jest wyczesanie martwego włosia. Niestety w tym okresie wszystkie pomieszczenia będą pełne sierści naszego ulubieńca. Na szczęście sierść łatwo się daje usunąć. Wystarczy porządnie odkurzyć mieszkanie. Włosy nie przyklejają się do dywanów, czy też tapicerki. Malamuty należy kąpać tak często, jak jest to konieczne, czyli po prostu wtedy, gdy są brudne. Co jakiś czas należy też wyczyścić uszy. Pies, który ma dużo ruchu sam sobie zetrze paznokcie, więc właściciel nie musi ich obcinać.

Karmienie

     W jadłospisie malamutów musi znaleźć się sucha karma, która jest bogata w mikroelementy i wszystkie niezbędne substancje odżywcze. Wybór karm jest bardzo bogaty, więc znajdziemy odpowiednie dla szczeniaków i dla starszych psów. Przy okazji sucha karma zapobiega pojawianiu się osadu na zębach. W diecie powinny znaleźć się także gotowane jarzyny i ryż. Ponadto gotowane krojone mięso. Można je także mielić i mieszać z ryżem lub kaszą.